| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
تو كيفم دنبال كليد ميگردم . كيفم شلوغه مثل هميشه . كيليد و پيدا مي كنم . دكمه ي مانتومو تو آسانسور باز كردم . آويزونش مي كنم . تو اتاق كاره . در باز مي كنم . نشسته پشت كامپيوتر. هدفون تو گوششه . اتاق پر از بوي سيگار لعنتي جديدشه. - سلام . نگام مي كنه . خاكستر سيگارش الانه كه بريزه رو ميز. - حاضر نشدي؟ چشماش خون افتاده انگار كه بي خواب باشه . هدفونو از رو سرش بر ميدارم . - به مامان گفتم يه ساعت ديگه باغيم . حاضر نميشي؟ كشوي ميز بازه . پك سي دياي كلينيكم همينطور. ميرم تو اتاق خواب. كنجكاو شدي بلاخره جناب صابري. در كمد و باز مي كنم . يه جوري كه بشنوه داد مي زنم : - گفتن تو بمون زنگ بزن حسام بياد خودش. گفتم هيشكيم نه اون . صب به صب شركتم كه ميره بايد يه دور جاي همه چيشو بپرسه . "مارال...پيرن آبيه كجااس؟ " پيرن آبيشو در ميارم . كمرش چروكه. ميره زير شلوار، ولي ياسيه مجلسي تره . كت شلوارشم در ميارم از كمد . ميرم اتاق كار. نشسته سر جاش هنوز . هدفون تو دستشه... - حسام. نگام مي كنه. خيره . آروم ميگم . - كفشات واكس دارن؟ هوا داره گرم ميشه كم كم . شيشه رو ميدم بالا. كولرو روشن ميكنم . - موهام خوب شده؟ - رنگ خودشه كه . - قربون حواس جعم ! چشام ميوفته به گلاي زير پل . - گلاشو. ماشين ميگذره . برميگردم . - نرگسم داره . نگه ميداري؟ ماشينو پارك ميكنه . پياده ميشه . هيچّي نميگه . در و مي بنده . مي رسه به گلا . نگاش به گلاس. يه بسته نرگس بزرگ بر ميداره . پسره از زير كلاه حصيري يه جور يه وري داره نگاش ميكنه . مياد. ميشينه تو ماشين . خم ميشه كه گلا رو بزاره صندلي عقب. - بدش به من . گلا رو ميده دست من . هيچّي نميگه . ماشين را ميوفته . خودمو تو آينه ي بغل مي بينم . دارم گوشه ي لبمو گاز مي گيرم . من كه نرگس دوست ندارم. * * * * * لبامو تو آينه مي مالم بهم . لباسم صورتيه . حرير صورتي. از زير سينه پر ميشه از چيناي ريز . خودم گفتم اينجوري بدوزن ...ولي بازم پيداست شكمم ، نيمرخ كه ميشم كامل مشخّصه... - مارال جان مامان صدات ميكنه . - لباس عوض ميكنم . ميام الان . وسط دارن مي رقصن . رو اوّلين صندلي خالي مي شينم . نفهميدم حسام كجا نشست . مامان دست تكون ميده كه يعني بيا پيش ما ! با اشاره ميگم : جا هست ؟ كيفشو از صندلي كنارش بر ميداره ميذاره رو ميز. بلند ميشم . - سلام . دايي علي. مياد جلو . داره با اركستر ميخونه و دستاشو تكون ميده كه يعني بيا وسط... - خوشگلا بايد برقصن ...خوشگلا بايد برقصن ... - خوشگلا تا يكي دو ماه ديگه معذورن ! صداي اكو بلنده . - كِي؟ - يك ماه وچن هفته ديگه . - به سلامتي... - دايي ...حسامو نديدي؟ - چرا... همين جا بود. به ميزاي كنار ديوار نگاه ميكنه . مي بينمش. ميشينم رو صندلي كنار مامان .مي خوام براش دست تكون بدم ولي حواسش نيست . تنهاس ، آشنا نيست دورو ورش . فيلم بردار با عجله ميره سمت در. مامان بلند ميشه از جاش . - اومدن . مامان جان تو نيا دم در. همين جور يواش يواش برو اتاق عقد تا بيان اينا. خواننده افتضاح مي خونه . حسامو نمي بينم ديگه . جلوش يه عدّه وايسادن . سختمه را رفتن با كفشاي پاشنه دار . گوشيمو از تو كيفم در ميارم . شمارشو ميگيرم . جواب نميده . دوباره . 7 تا بوق. نميشنوه صداي زنگو. امير و ندا رو ميبينم . سلام ميكنم از دور. متوجّه نمي شن . ميان تو مهمونا. بالاي پلّه ها وايميستم و نگاشون مي كنم . صندلي حسام خاليه . بابا داره حاج آقا رو را ميندازه .وسط همه دارن مي رقصن . ندا چشاشو گرد ميكنه براي فيلم بردار كه يعني با اين آهنگ؟! بلند ميشن . عروس دوماد ميان وسط. وسطيا دايره مي شن دورشون . حسامو پيدا نمي كنم . فيلم بردار اشاره مي كنه كه برو عقب! جا موندم وسط دايره . ميرم كنار. دست مي زنم ، مي چرخم . صندلياي اونور خالين همه . مي چرخم با دايره . مامان نشسته سر جاش. دستشو ميزاره رو دلش يواشكي و ابروهاشو ميده بالا كه يعني... مي چرخم با دايره . اونطرف حياطم نيست . جوونتراي مست از آلاچيق ميان وسط. دايره به هم ميريزه . ندا دستاشو برده بالاي سرش و داره دست ميزنه . همه جفت جفت ميشن . مي خوام برم بيرون . راه نمي دن . نمي تونم . بر ميگردم . امير و ندا مي رقصن رو به من . ندا دستمو ميگيره ...مي چرخه . سرم گيج ميره . امير ميگه : خوبي تو؟ نگاش ميكنم كه يعني : مي خوام برم بيرون. نمي فهمه . دستمو ول ميكنه ندا . چشمامو ميندازم پايين . نمي خوام كسي ببيندم . پيرهنم كشيده ميشه . زير كفش يه مرده گير كرده . پشتش به منه . بدون اينكه بهم نگا كنه ميگه "ببخشيد" و بازني كه جلوشه مي رقصه .سرم گيج ميره . صدا زياده . مي رم سمت آلاچيق . يكي دو تا از مردا نگام ميكنن . وايميستم . دنبال يه آشنا ميگردم . سعيد و ميشناسم . اشاره مي كنم بياد بيرون. - خوبي دختر خاله؟ - تو خوبي؟ حسام ما رو نديدي؟ - چرا... ( آلاچيقو نيگا مي كنه ) ..يه بيست ديقه پيش اومد اونور... تو خونه نيس؟ - نه... مي خوام بشينم . يه جاي خلوت . صدا زياده . سرم گيج ميره . گوشيشو خاموش كرده . ميرم سمت اتاق . مي پوشم مانتومو از رو پيراهن . كيفمو برميدارم . ماشين نيس دم در. بايد زنگ بزنم آژانس. زندايي بالاي پلّه هاس. از پشت باغچه مي رم سمتش كه كسي نبيندم . - مارال. اميره . - كجا رفتي؟ - جايي نرفتم . سرم درد مي كنه يكم . مي خوام برم خونه . - حسام كجاست؟ - رفت جايي. نگامو مي دزدم . ميشينم رو سنگچين كنار باغچه. - بزا بگم دايي بياد برسوندت . اينجوري كه... - نمي خوام كسي بفهمه امير . حوصله ندارم . خب؟ - باشه. صب كن يه لحظه . چشماش شبيه چشماي باباس. نگرانم كه ميشه آرومه . از پشت شمشاداي دور باغچه داره نگام مي منه .نمي دونم چطوري ديده من و اين پشت. - چيكار مي كني مارال ؟ قلبم وايميسته از ترس. - هيسس... داد نزن . دستشو ميكشم يه جوري كه جوجه هه نترسه . آروم مييارمش تو . سقفمون درخت توته و ديوارمون شمشاداي هرس نشده ي باغچه . - چرا از قفس بيرون آورديش؟! جوجه ي خودت مرده مي خواي مال منم گربه بخوره ؟ - داد نزن . داره آب مي خوره . مي ترسه . - بزارش سر جاش. - باشه . ميذارم . - رفت... داره ميدوه بيرون باغچه . مي رم وايميستم چلوشو سريع ميگيرمش. - ببين چيكار مي كني؟ مگه نميگم يواش؟... مي خواي بگيريش دستت؟ - نه ، خودت بگير. - ترسو... پس ساكت بشين اونجا يه چيزي نشونت بدم . ميشينه رو زمين . جوجه رو ميذارم كنار ظرف آب .خودم ده تا قدم باز ميشمارم و چار زانو ميشينم رو زمين . امير زانواشو بغل كرده و منتظر نگام ميكنه . - ببين . آروم شروع مي كنم به شمردن . - يِك...... دو.... سرشو ميگيره بالا جوجه هه... سمت من. - سه.... - چا هااار... - پنج ... - بريم . - تو كجا؟ - مي برمت خودم . پيشونيمو تكيه ميدم به دستم . - پاشو بريم. - نميرم ديگه. ولش كن. - به ندا گفتم . بر ميگردم من . بلند شو. ميشينه جلوم . دستام يخه . * * * * * شيشه رو ميدم پايين . ساعت نمي دونم چنده كه خيابونا اينهمه خلوت شدن . به افتخار امشب كه مارال و امير سوار ماشين بابا شدن ، بعدِ اين همه سال . باد شالمو ميندازه رو دوشم . دوباره ميارمش بالا . نگاه ميكنم اميرو ، و پشتش خيابوناي پر از چراغاي رنگي كه ميگذرن . مامان يه روبان زرد همرنگ پيرهنم بسته سر موهام كه سفت بافته شون تا كمرم . امير جعبه ي كيك تولّدشو گذاشته رو پاشو با دستاي تپلش مواظبشه كه نيوفته . خيابونا پر از آدما ي خوشحاله . باد چند تا موي كوتامو كه به بافت نرفتن محكم ميزنه تو صورتم . خوشم مياد . چشامو ميبندم . - چقد هوا ملسه . پايه اي عقد كنونو بپيچونيم بريم ماشين سواري دو تايي؟ كاش مي دونستي چقد دلم مي خواد. چشامو باز مي كنم . لبخند ميزنه . بازم داري تكون مي خوري. امشب اصلا آروم نيستي . مثل من ... مثل حسام... حالش خوب نبود . من ِ خر... كاش خونه باشه ... كاش خونه باشه فقط . دوباره بايد بره دكتر. اين دفه بخاطر توآم كه شده بايد بره . حرف بايد بزنه با يكي. كاش ميشد امشب بپيچونيم اين عقد كنونِ لعنتيو... دلم گم و گور شدن مي خواد امير . - تاثير وراثت كجاس پس تو زندگي ما ؟ تو چرا اينقد فرق داري با من ؟ - چه فرقي؟ - آرومي... خيلي آرومي. - ندام ميگه . كفرشو در ميارم بعضي وقتا . - دختر نازيه . - آره ... خوبه... نگاش مي كنم كه يعني : فقط؟ - زود بود يكم . پيش اومد . مث بچّه ي تو . - زودم نيست همچين. نه واسه ندا نه بچّه . امشب كه نيگات ميكردم تازه يادم افتاد چن سالمه . - ميشه تا ته همه چي رفت ، تا جايي كه حس كني داري جا مي موني از بقيه ، يا اگه دير بجنبي ديگه نميشه اين ته ته خطّم تجربه كرد . - چيزايي كه ميشه تا تهشون رفت زيادن . بعد از ازدواج... بعد از بچّه ... - تو حسامو دوست داري هنوز؟ - آآره ... az a dog"" " ر" رو مث حسام ميگم . انگار كه زبونشو پيچونده تو دهنش. وقتايي كه مي خواد سيگار و واسه يه پك عميق بچسبونه به لباش و حوصله ي توضيح دادن نداره . وقتايي كه فقط بايد خفه شي و منتظر شي كه شايد ... شايد جوابتو بده بعد از تموم شدن سيگارش و تازه بعدشم بايد خيلي نفهم باشي كه بگي : - خب؟؟ - چي خب؟ - يعني چي آره ؟ خب چرا به من نگفته بودي؟ - پيش نيومد. - پيش نيومد؟! ما سه ماه راجع به مشكل تو با هم فك زديم . فِك ميكردم بايد از خودت بشنوم كه پيش متخصص مغز و اعصاب ميري . يه سيگار ديگه از تو پاكت در مياره . - از وقتي نشستيم رو اين نيمكت چارميه . ميشه نكشي؟ - نَه! تقريبا داد زد . بلند شدم و را افتادم . از شدّت عصبانيت تقريبا مي دوييدم . هوا گرم بود . تابستون بود هنوز گمونم . به در پارك كه رسيدم برگشتم . نبود . حدس مي زدم . ماشينو روشن كردم . پشيمون ميشدم اگه مي رفتم . وقتي برگشتم هنوز نشسته بود رو همون نيمكت. نشستم كنارش . سرشو گرفته بود تو دستاش. شروع كرد به حرف زدن . خم شدم كه بشنوم صداشو . - مورچه ها رو. مور چه ها رو دنبال كردم . لونشون تو درز جدول پشت نيمكت بود . سرمو گرفتم تو دستام . مثل خودش. - همين جوري بود . من اينو يه بار ديگه م ديدم . طرح موزائيكا ، مورچه ها ، خورشيدم همينجاي آسمون بود ، سايه ي بر جستكياي موزائيكم همينقد بود ... انگشتامو حلقه كردم دور بازوش . چقدر داغ بود . - چقد داغي . - اين سكانس تكرار شده . يه نشونس . هستي داره حرف مي زنه . انقد مي چرخه كه همه ي گناهاتو بشوره ... به سخت ترين شكل ممكن ازت انتقام ميگيره . تو فقط نبايد برگردي عقب. بايد دماغتو بگيري بالا و رد شي. صداش خوبه . خوبه . خوبه . حرف كه مي زد پشت نيمكتمون مي لرزيد از ارتعاش صداش. - حرف كه مي زني ميلرزه نيمكت . پر شده بودم از اشتياق. مث بچه اي كه يه معجزه رو كشف مي كنه . مي لرزيدم من و هي محكم تر مي چسبيدم به نيمكتي كه ... مي لرزيد از صداش. - تا حالا با كسي كه صداش بِيسه رو يه نيمكت آهنيه زپرتي نَشستي؟ - تا حالا با هيچ كس رو هيچ نيمكتي نَشستم . - مياي ازدواج كنيم مارال؟ - آآره . " ر" رو مث حسام ميگم . انگار كه زبونشو پيچونده تو دهنش. وقتايي كه مي خواد سيگار و واسه يه پك عميق بچسبونه به لباش و حوصله ي توضيح دادن نداره . لامپ سالن خاموشه . پنجره ي اتاقا رو نمي بينم از اينجا . سرايدار در ساختمونو بسته. با كيليد بازش ميكنم . - تا بالا ميام باهات . ديروقته . - حسام خونس .تو برگرد زود . - حالا از كجا مي دوني خونس؟ از شيب پاركينگ ميره پايين . دنبالش ميرم . بر ميگرده . - ماشين اينجاس. مي خوام خودم ببينم ماشينو . جاي هميشگيشه.. . خونه س. صدام بالا نمياد . - مرسي امير . ببخشيد اينجوري شد . اشكام سرازير ميشه . - چرا گريه ميكني؟! نفسمو حبس ميكنم كه اشكام بند بياد . بازومو ميگيره . - تو برو ، ديره . مث بچّه اي كه همه ي هم بازياش وسط بازي رفتن خونه ناهار بخورن و خودش بايد بمونه تو حياط زير آفتاب. تنها . - چي شدي تو ؟ پيشونيمو تكيه ميدم به شونش. بازوهامو فشار ميده . صداي پا مياد . سرمو ميگيرم بالا . آقا باقري يه جوري كه نفهميم ديدتمون از پلّه ها مي ره بالا. - سرايداره . - تو برو بالا من برم با اين يارو حرف بزنم . چه شبيه امشب ! خدافظ. - خدافظ. * * * * * در بالكن بازه . نشسته رو زمين و پاهاشو دراز كرده جلوش. نگاش ميكنم .چشماش برق ميزنه تو تاريكي . امشب آسمون صافه صافه . جعبه ي قرصا شو از تو كابينت در ميارم . دو تا قرص ميذارم تو پيش دستي. ليوانو پر ميكنم . يكي از قرصا رو ور ميدارم . ياد بچه ميوفتم . ميندازمش تو سينك . حسام قرصشو مي خوره . بدون حرف . - بيا تو... نمي خواي بخوابي؟ لباسمو در ميارم كه خيس نشه . آرايشمو تو دستشويي مي شورم و دستاي خيسمو مي برم تو موهام . وقتي ميام تو اتاق خوابيده رو تخت . چراغ و خاموش مي كنم . ميشينم كنارش. چشماش بازه . تكيه مي دم به بالش. نگاش ميكنم . سرشو بلند مي كنه ... ميذاره رو پام . موهاش عرق كرده . داغ ميشه پام . خسته ام . سرمو تكيه ميدم به پشت تخت . چشامو مي بندم . - چاهار... - پنج... - شيش... جوجه هه مياد جلوي پاي من . امير با تعجب نگاه ميكنه . - هفت ... ميشينه روي پام . سرشو فورو ميكنه تو پراشو چشاشو ميبنده . داغه . - هيسسس. مي خوابه الان . چشا مو باز ميكنم ، چشماشو پيدا ميكنم توي دود خاكستري سيگار. حسام ... مي خوام بگيرمش توي دستم . آفتاب داغه . آروم ميذارمش توي قفس. به پهلو ميوفته كف قفس. نه انگار كه خواب باشه . مي ترسم ... مي خوام بگيرمش توي دستم . پامو ميكشم كنار از زير سرش. سرش ميوفته رو تشك . وايميستم رو تخت . برش ميدارم از روي ديوار. صورتش تو دود گم شده .با چشماي نيمه باز خسته . چشماي خودشه . نگاش ميكنم . چشاش بسته س. يه تيكّه چوب از تو باغچه پيدا مي كنم . تكونش مي دم باهاش. چشاشو باز نمي كنه . بيشتر تكونش ميدم . همين جوري افتاده كف قفس . پيشونيش عرق كرده . چشماش بسته س. فروردين 86 - خرداد 87 |
|
+ نوشته شده در
شنبه 1387/03/25ساعت توسط تیوا پرهام |
|
|
در مطبو مي بندم . امير روزنامه رو ميذاره رو ميز سالن انتظار. بغضمو قورت ميدم . - بريم خونه؟ - بريم. خيابونا خيس بارونين كه نمي دونم كي باريده . شيشه ي ماشينو ميدم پايين . ريه هامو پر ميكنم از هوا. چقدر خوبه كه توي مني . همه چيو مي فهمي . همه چيو ميبيني. به دنيا كه بياي بايد كلّي بزرگ شي، كلّي صَب كنم كه دوباره با هم ديگه شيم . مي دوني؟ كاش طول بكشه روزا تا وقتي اين تويي. ناراحت شدي؟ - چارراه بعدي نگه ميداري ؟ ميخوام يه سر برم كلينيك. - خونه نمي رفتي مگه؟ - يه چيزي بايد بردارم . - مي رسونمت . - پس نمي خواد بياي بالا .زود ميام. - به مامان زنگ نمي زني؟ دنيا كه بياي گاهي دلت تنگ مي شه و نمي دوني براي چي . هي دنبال يه بهونه ميگردي ... يه راهي كه زود خلاص بشي از دستش. يا بفهمي كه چرا. به مامانتم زنگ نمي زني . - سلام . الو؟ خوبي مينا ؟ ...من دفترم ... نه كاري ندارم با تو عزيزم، اومدم چند تا از ديسكتاي صوتي رو ببرم خونه كيليد فايلشو نمي دونم كجاست ، كشوي ميز خودت ؟... آره ... پيداش كردم . مرسي. خدافظ. بعد را ميوفتي تو زندگيت . خاطره هاتو با وسواس مي گردي دنبال چيزي كه بتوني بهش چنگ بزني و خودتو بكشي بيرون . گاهي نمي دوني چي مي خواي . مي گي تنهايي و نمي دوني آگاهانه از همه ي همراهات فاصله گرفتي... مي گيري. مي زني بيرون. همه ي دنيا تو نگاه تو ئه . شكفته مي شه پيش چشمت يا آوار مي شه رو سرت هر لحظه . آدما، خيابونا،چار راها... بارونا... آسمونا... هه ... همشون ارث باباته ! - "خب آره كه خيابونا و بارونا و آدما و آسمونا ارث بابامه" ... - ارث بابات؟! - نشنيدي؟ شعره. - نه. - منم نشنيده بودم . وقتي مي خوندش ، صداشو اين ريختي گود ميكرد .همين اوّلشم مي خوند همش. چن وقت پيش يكي بهم هديه دادش... با گوش اون ميشنيدمش انگار .داغون شدم. ميارمش براتون. فرداي همون روز اومدم پيش شما . - اسمشو بنويس برام يه نسخه با آدرس كلينيك بفرستم براي دوست دختراي سابقش... پور سانت تو هم محفوظ. - دوست دختراي سابقش ؟ خودشم نمي دونم كجاس. چرا اتّفاقي نمي بينمش هيچوقت ؟ تو هر خيابون آشنايي سرك كشيدم . اواخر معتادم كرده بود به اين مزخرفاي عرفاني كه اگه ايمان داشته باشي هر چي كه بخواي اتّفاق ميوفته و انرژي ناخوداگاه و... همين حرفا ديگه. نسخه ي دكترش بود .ولي نديدمش . تهران واسه انرژي ناخودآگاهم بزرگه انگار . شايد تهران نباشه ... تو بيخيال ترين حالم كه باشم فكر تهران نبودنش اذيتم مي كنه . بوش...يه بوي لعنتي مي داد،آدم دست كه ميداد باهاش تا دو روز بو ميگرفت . - مي خواي ببينيش؟ - نمي دونم اصلاً . شك دارم به همه چي... به خودم . مي ترسم . - مي ترسي بفهمي كه دوسش نداري؟ - شايد . عجيبه؟ - اتّفاقاً به عجيب نبودنش مي خندم. ترس از اينكه يه جايي ته دلت غبار بشينه رو مجسّمه ي كسي كه يه جوري شكستدت كه حالا حالا ها درست بشو نيستي . اينم از وفاداري نيستا . كه ممكنه اين يارو مجسّمه هه وقتي اومده باشه تو زندگيت كه شبا بچْه ي دوّمتو شير ميدي بخوابونيش، كه شوهرت خوابش نبره تا تو برسي . گمونم زنونه س. مث بقيه ي چيزاي احمقانه ي قشنگِ زنونه . - بهش زنگ مي زنم . مي دونم چقدر وحشتناكه حرف زدن باهاش . چي مي خوايم بگيم به هم ؟ چطوري حالشو بپرسم ؟ اصلاً نمي خوام بگه چي كار مي كنه . - دستمال؟ - دارم . - اوْلش بايد قرار بزارم باهاش كه وقتي حرف مي زنيم يادمون بره چي شده ! انگار كه هيچّي نشده . من بهش بگم : مرسي كه مواظبمي . اونم بخنده و بگه : قربون دندونات بشم كه از تماس با زبونت صوت توليد مي كنه !... من اگه بهم بگه" شما" ميميرم ... اگه صداش گرفته باشه من چه جوري گريه نكنم؟ اگه گريه كنم و بترسه ...ا حساس كنه مي خوام اذيتش كنم ... اگه فِك كنه مي خوام اذيتش كنم من چيكار كنم ؟ - عزيزم مجبور نيستي حالا باهاش حرف بزني. مي خواي يكم صبر كني ؟ شايد بايد بيشتر فِك كنيم . بيشتر ازش برام بگي . از خودت . از احساست وقتي كه بود ، احساس واقعيت ! ببين من اينجام كه تو رو آروم كنم . يه دَفعه تصميم گرفتن شايد يه گريز سريع باشه از اين تصوير ناقص توي ذهنت ، ولي ممكنه بهت آسيب بزنه . بزار دلت مطمئن شه بعد . - دلم مطمئن نميشه . خوبه همين جوري. - ... |